میوه ی ممنوعه ای ,هست ,آیادر این زمینتا وسوسه کند تو رابرای چیدنتا وسوسه کند مرا
برای خوردن
با هم قسمت کنیم
نیمی تو
نیمی من
تا به جرم خوردن این ممنوع ,
هر دومان را ,
از این زمین بیرون کنند !؟
سیب ؟
گندم ؟
انگور !؟
نمی دانم
هر چه باشد
همین کافی ست
ممنوع باشد !!
وسوسه ات کند
وسوسه ام کند
تا در آغوش هم ,
عریانی را ,
سلام گوییم
تا از این زمین ,
نمی دانم به کجا
به ناکجایی دیگر ,
هرجا که این جا نیست
هبوط کنیم ...
حوای من , (جفت من )
میوه ی ممنوعه ای ,
هست
آیا !؟
دلم برای خوردن یک ممنوعه ی دیگر ,
حریصانه
آغوش می گشاید !!
اکبر درویش . 14 خرداد سال 1392
ابر سیاه بی قرار من دیگه دریا نمی خوام
در پشت این شب سیاه خورشید فردا نمی خوام
من نمی خوام باز خودمو دلخوش کنم به رویاها
همینه زندگی ی من قصه و رویا نمی خوام
بد جوری دلتنگم
با خودم می جنگم
بدجوری دلتنگ از
این روزای لنگم
آرزوهام رفته به گور تو این روزای سرد و کور
زندگی زندون منه یه سلول خالی ز نور
هر چی که کاشته ام ببین به دست باد سپرده ام
درهای بسته می بینم تو جاده های بی عبور
بد جوری دلتنگم
با خودم می جنگم
بدجوری دلتنگ از
دنیای بی رنگم
چه امیدهایی که داشتم من به این روزهای خالی
گر گرفتند آرزوهام توی این شهر پوشالی
حالا دیگه برای من همه چیز شده یه کابوس
که رها شدن ز چنگش شده رویای محالی
بد جوری دلتنگم
با خودم می جنگم
بدجوری دلتنگ از
این روزای سنگم
اکبر درویش . آبان سال 1384
1خواب رافهمیدمبیداری چگونه است !؟
2
دریغا ,
نشناختیم
شب را
که در هیبت روز درآمده بود !!
3
با چشم بسته ,
نگاه کردم
کاش چشم هایم
باز بود
داستان گونه ای دیگر تمام می شد ...
4
از چاله درآمدن را ,
باور کردم
اما ,
در چاه افتادن
این را چگونه باور کنم !؟
5
چاله ها ...
چاه ها ...
همه را تجربه کرده ام
اکنون ,
تجربه ای تازه باید
کاشف فروتن این تجربه ی تازه هستم .
6
اعتماد کنم ؟
اما چگونه
وقتی که دزدها هم ,
با چراغ می آیند !!
7
تمام درد من ,
از اعتقادی ست
که تارهای خرافه
بر دور آن تنیده شده بود
و مرا نیز در تار انداخت !!
8
هراس های مان را ,
هرشب ,
با خود می بریم به خواب
امیدهای مان را ,
آیا هر صبح
بیدار می شویم !؟
9
آن چه آموخته بودیم
در حصار جهالت ,
به کارمان نیامد
اکنون آیا ,
تجربه های مان ,
رهگشای راه مان خواهد شد !؟
10
آگاه که نباشیم ,
آزادی ,
دری ست که
به زندانی دیگر باز می شود ...
11
فکرهای آگاه
می دانی
مشت های گره کرده را ,
امنیتی هستند
تا آبدیدگی !؟
12
یا همه ,
در چنگ احساسات
یا همه ,
برده ی عقل
کی سرود تعادل
بر لب های ما آواز خواهد شد !؟
کوتاه گویی های سال 1391
خیره می شویدعریانی ام راکه به کوچه زده امچنان دیوانه ای که ,از بند رسته استمی خندیدتمسخر می کنید
سفیه می پندارید مرا
اما خیره می شوید
این تن عریان را
و دریغ ,
نه زخم های تن مرا می بینید
و نه می دانید
که این زخم ها ,
از چیست
و نه می دانید
که لباس هایم را ,
از من دزدیده اند
گزمه هایی که
تن مرا سیاه کرده اند
کاش به جای عریانی تن
زخم های عریان مرا می دیدید
کاش !!
آیا من باور کردم !؟به هم خوردن پنجره هاو شکستن شیشه هادر شبی ,که انگار از آتش روشن شده بودو آن قناری
که جغدی بیش نبود
و تار می بستند
عنکبوت ها
سرتاسر آن دریچه را
که مردی عریان
سراپا خونی
در آتش می رقصید
تا رهایی را هلهله کند ؟
چشم هایش ,
همه بهت است
جسدی که ,
تا دیروز می گفت :
سبز خواهم شد
سبز خواهیم شد
اما اکنون ,
گورها را
تا گهواره ها می میرد
و اجساد زنده ی زندانی ,
له له زنان
تصور می کنند
این بزک رقصنده را ,
در نزدیکی های بی مرز تا انتها همه جنون ...
نه ...
نتوانستم باور کنم
تجاوز به نه را
سخت بود
دشوار بود
هر چند ,
خیابان آرام شد
و آن دلقک ,
که همیشه هیچ نمی گفت
و فقط می خندید ,
شیون کنان ,
مزار یادها را
به گریه می آراست
نه ...
نتوانستم باور کنم !!
آری ,
تجاوز بود
تجاوز ...
اکنون ,
به هم خوردن پنجره ها
و شکستن شیشه ها
تا خواب پر گشوده است
و آن چشمان معصوم ,
که پر از بغض بود
که پر از بهت بود
به خاموشی ,
گفته است :
آری
و حتی صدایش هم نمی آید
سبز خواهم شد
سبز خواهیم شد !!
اکبر درویش . تیرماه سال 1390
روزنه را ,در اقطار کرویدر خوشایند یک فرآیند !؟پرسیدیراست شدن را از خمیدگی آموختنو ندیدی
درخت ها را ,
از سر در خاک فرو می کنند !؟
معادله ای ست همه مجهول
همه نامعلوم
همه مبهم
مگر جماع سنگ با شیشه بود
که پیامبران گرسنه
سر در درگاه شیطان فرود آوردند
و فریاد برآوردند :
کور باد
دورباد
این نطفه های مجبور ,
هدایت را در گمراهی می دانند !؟
روزنه را ,
در شب های همه بی فردا
در ناافق مشبک
پرسیدی
آیا این گریز را ,
به آرامش نخستین عریان بودن
راهی هست
که سنگ ها پرتاب شدند !؟
اکنون ,
بالا می آورم
تمام آن چه را
که در این سال های کبیسه
نشخوار کرده ام
من ,
آن ناصری عاشق نیستم
که گونه ی سیلی خورده ام را ,
به سیلی دیگری نشان دهم
من ,
آن تنها یهودای مطرودی هستم
که در برانگیختن جهان ,
خواست عنایت کند
اما جنایت خوانده شد !
گوش کنید
گوش کنید
اکنون صدای فرو ریختن می آید
و سقوط را ,
در معبر این سال های همه قیری رنگ
تجربه کنیم
وقتی که دست های ما
در ورای این سال ها
نشکافته است هیچ فضایی را
تا در دست هایی دیگر
به انعقاد یک روزنه ,
همخوابگی کند
روزنه را ,
در بطن بتون یک دیوار
بی دریچه گی
پرسیدی
در تسلسل کدام دور باطل !؟
اکبر درویش . 11 خرداد ماه سال 1392
