مادر ...!!

و آن چه ,
همیشه ,
کم داشتم ,
آغوش پر مهر تو بود
اینگونه بود
زخم ها خوردم
رنج ها کشیدم
و در دنیایی گم شدم
که هیچکس نبود
تا مرا پیدا کند .

مادر ,
گوشم هنوز ,
تشنه ی شنیدن لالائی های توست
با صدای تو به خواب رفتن
و خواب دنیائی را دیدن ,
که تو در قصه ها می گفتی
قصه ی مرگ دیوها
و آمدن عید
و روز جشن و شادی ...

دردا که بی تو ,
رویاهای من ,
همه سراب را تجربه کردند
و زندگی ,
مرا زخمی و ناامید ,
چون پرنده ای بی آشیون ,
به هر طوفانی کشاند
تا پرپر زنان ,
در خاک و خون بغلطم .

اکبر درویش . آغاز روز چهارشنبه 11 اردی بهشت 1392
مثلا مصادف با روز مادر

می شنوی ؟؟

کاش !!

اعتراف

اکنون ,
می خواهم صادقانه اعتراف کنم
پشیمان و نادم
از گذشته های پلید خود
و از مردم شریف ,
درخواست عفو دارم
و طلب بخشش ...

من ,
جاسوس سی آی ا
مزدور ام آی ایکس
حقوق بگیر موساد
کمونیست
صیهونیست
امپریالیست
وهابی
نصرانی
یهودی
بهائی
رابط سفارت فرانسه
رفیق کاردار انگلیس
مزدور آمریکای جهانخوار
و نفوذی اسرائیل غاصب
عامل بمب گذاری میدان بالا
سر دسته ی بلوای روز هفدهم
قاتل پروفسور کتابی
سر دسته ی گروه منحله ی رنگارنگ
عضو حزب کارگران و کارگزاران
لیدر گروه فرقان
هوادار حزب کمونیست
طرفدار شاهپور بختیار
سرسپرده ی سلطنت طلب ها
مامور رضا پهلوی
که هر ماهه ,
میلیون ها دلار از آمریکا می گرفتم
تا شایعه بسازم
تا اقتصاد مملکت را فلج کنم
تا در راه تجزیه طلبی ,
اقوام مختلف را به جان هم بیندازم
و با آقای ایکس
و جناب ایگرگ
در مواقع ضروری ,
آشوب و بلوا بپا کنم
من از بی بی سی پول می گرفتم
تا اخبار دروغ بدهم
و تمام مصاحبه های من ,
با صدای آمریکا
و افشاگری هایم
همه کذب محض بوده است
من به این آب و خاک خیانت کردم
اما اکنون فهمیده ام چقدر اشتباه می کردم
رفتار صادقانه ی بازجویان
تذکرات مهربانانه ی ماموران
که نه تنها مرا اذیت و آزار نکردند
بلکه در هشیار کردن من ,
بسیار زحمت کشیدند
باعث شد که به خود بیایم
و به آغوش ملت باز گردم
همین جا می خواهم از آنان تشکر کنم
و انزجار خود را ,
از تمام احزاب و گروه ها اعلام دارم
و پشیمانی ام را اعتراف کنم

لازم است صادقانه و با صدای بلند اعلام کنم
که من با میل خود
این اعترافات را می گویم
و هیچ فشاری بر من نبوده است
و از مردم همیشه حاضر
و از مسوولین دلسوز ,
می خواهم که مرا ببخشند
و توبه ی مرا بپذیرند
امید که بتوانم گذشته ی خود را جبران کنم .

اکبر درویش. تابستان 1389

پرده را کنار زدم

افسوس !!

چیز هایی هست
که من
نمی دانم
و چیزهایی هست
که من
نمی خواهم بدانم
افسوس ,
آن چه نمی خواهم بدانم ,
می دانم
و آن چه را باید بدانم ,
نمی دانم !!

اکبر درویش . تیرماه سال 1370

چون گرگان

چون گرگان ,
به دور هم جمع شده ایم
هم را می پاییم
یک چشم مان خواب ,
چشم دیگرمان بیدار ...
نقشه ی دریدن همدیگر را می کشیم
چشم به هم دوخته ایم
و منتظر ,
که کدامین مان ,
از پای بیفتد
چشم هایش بسته شود
و به خواب رود
تا بی رحمانه ,
بر او هجوم بریم
و با دریدن او ,
یک روز سیر دیگر را سپری کنیم

و باز ,
دوباره ,
انتظار ...
انتظار ...
انتظار .....

این بار ,
کدامین مان قربانی خواهیم شد ؟
هشیار باشیم
که از پای نیفتیم
که چشمان مان به روی هم نرود
که خواب ما را نبرد
وگرنه ,
قربانی ی بعدی ,
ما هستیم !!

اکبر درویش . اسفند سال 1389