چون دریا باش

ماهی ام ماهی ...

ماهی ام
ماهی ...

اما ,
نه رود را می شناسم
و نه دریا را ...

اما ,
نه مرغ ماهیخوار را می شناسم
و نه تور ماهیگیر را ...

عادت کرده ام
به این برکه ی کوچک
که دیرگاهی ست
دیگر زلال نیست
که گل آلود شده است ...

آیا روزی ,
بر این حقیر نفس
غلبه خواهم کرد
تا ترک این برکه !؟

تا بشناسم مرغ ماهیخوار را
و همچنین ,
تور ماهیگیر را ...

آیا برای رسیدن به دریا ,
دل خواهم داد
به ترک این برکه
تا از رودها بگذرم !؟

ماهی ام
ماهی
دل در آرزوی دریا...

اکبر درویش . 18 خرداد ماه سال 1392

در کوره ی رنج ها

تمام ممنوع های جهان

همدرد من ,
بیا اکنون ,
تا با خوردن این میوه ی ممنوع ,
تمام ممنوع های جهان را ,
به چالش کشیم

ما ,
فرزندان عصیان هستیم
هیچ بندی را ,
بر دست و پای ما ,
همیشگی نخواهد بود !!

ما ,
با گفتن " نه "
تمام درد و رنج هستی را ,
به جان خریدیم
تا در این گنبد دوار ,
بانگ نعره های مان
طنین اندازد :
_ انسان ,
آزاد است
و هیچ چیزی نمی تواند
از او بگیرد
آزادی اش را ...

همدرد من ,
ما اکنون انتخاب می کنیم
آزادی را
با چالش کشیدن تمام ممنوع ها
نترس
من در کنار تو هستم
این عریانی ,
سرود هشیاری ست ...

اکنون ,
دیگر آموخته ایم
نه گفتن را
با چشمانی باز
با دلی هشیار
و کلامی ,
که الفبای این درس تازه ی ما خواهد بود .

اکبر درویش . 17 خرداد 1392

این میوه ی ممنوع !!

خوب من ,
این بار ,
بگذار که دست های من
که همه سرشار عشق است ,
این میوه ی همیشه ممنوع را ,
در کام تو بگذارد
تو را وسوسه کند
تو را به شوق آورد
تو را به رقص آورد
تا هر دو ,
گستاخانه ,
طلسم اطاعت خویش را بشکنیم
و سر بلند
ایستاده و مغرور
با تمام خواستن
در فضای این بهشت نادانی
نعره سر کنیم :
_ نه ... نه ....
حتی اگر عریان شویم
حتی اگر ,
به ناکجا آبادی تبعید شویم
که خاکش بی بار
که آسمانش تاریک
و روزهایش ,
غروب همیشه دلگیر پاییز باشد

بدانیم
بفهمیم ,
تجربه کنیم
این راز ممنوع را ,
بهتر باشد
که در جهل خویش ,
عمری را سپری کنیم
که هیچ زیبا نیست !

اکنون ,
به کنار من باش
تا این میوه ی ممنوع را ,
با هم ,
سهیم شویم
با هم ,
تجربه کنیم

این بار شاید ,
فرزندان ما ,
به روی هم ,
تیغ نگشایند

این بار شاید ,
مرگ ,
مغلوب عشق شود !!

اکبر درویش . 17 خرداد 1392

دلم ممنوعه می خواهد

مرا ممنوعه ها خوب است
دلم ممنوعه می خواهد
هنوز ممنوعه ای تازه
در این بیغوله می خواهد
بیا اکنون فریبم ده
مرا وسوسه کن ای یار
تو این بار بوسه هایت را
به دست کام من بسپار
که تا عریان شویم از هم
به دور از این حریم درد
بهشت را هم نمی خواهم
تو را می خواهمت همدرد

بریم جایی که ما باشیم
به دور از کینه ها باشیم
خدا را هم نمی خواهم
بیا با هم خدا باشیم
چه کس منع کرده است ما را
از این عشقی که آغاز است
به بین آغوش گرم ما
همان معراج و پرواز است
اگر که با تو باشم من
ز دوزخ هم هراسی نیست
مرا آغوش تو خوب است
جز آغوشت بهشتی نیست

مرا ممنوعه ها خوب است
دلم ممنوعه می خواهد
دلم یک عشق ممنوع تر
در این بیغوله می خواهد
تو را می خواهم ای ممنوع
بدون تو جهان خوار است
اگر چه حکم این خواستن
مرا چون حلقه ی دار است
اگر که با تو من باشم
ز مرگ هم هیچ هراسی نیست
مرا آغوش تو خوب است
مرا آغوش تو کافی ست

اکبر درویش . 16 خرداد 1392

تمام درد من