حکایت ما

حکایت ما ,
حکایت آن مردمی ست
که سالیان ها سال
خون دل خوردند
عرق ریختند
رنج بردند
کار کردند
تا از پنبه ها ,
ریسمان محکمی بسازند
تا خود را ,
از حصاری که در آن گرفتار بودند ,
بیرون کشند
اما ,
دریغا ,
که این ریسمان ,
به دست و پای خودشان گره خورد
و بر زمین شان زد
و راه گریز را ,
دشوارتر نمود
اکنون ,
خسته و دل تنگ
از پا افتاده و مغموم ,
به این می اندیشند
که چگونه باید ,
این ریسمان را ,
که بر دست و پای شان گره خورده است ,
دوباره از نو ,
بشکافند
تا پنبه شود
تا از این ریسمان ,
خلاصی یابند
حکایت ما ,
حکایت غریبی ست !!!

اکبر درویش . اردی بهشت سال 1388

دستانت را به دست من بده

در وحدت آوازها ...

آیا !؟

آیا من ,
چشم هایم ,
کور است
که در هر چاهی می افتم !؟

آیا من ,
پاهایم ,
لنگ است
که همیشه دیر می رسم !؟

آیا من ,
زبانم ,
الکن است
که وقت گفتن کم می آورم !؟

آیا من ,
دست هایم ,
فلج است
که هیچ دستی در دستانم نمی ماند !؟

آیا من ,
دلم ,
شکسته است
که هیچ عشقی را باور نمی کنم !؟

آیا من ,
مادرم ,
دستم را رها کرد
که در جاده های زندگی ,
گم شدم
و انگار دیگر هیچگاه پیدا نمی شوم !؟

اکبر درویش . 25 تیر ماه سال 1362

ماهی در کنار دریا

آبدیدگی

به راستی ,
از رنج و دردی ,
که مرا آبدیده کرد
و روح مرا ,
صیقل داد ,
انسان شدم
ورنه ,
بودند چون من ,
به همین هیبت
به همین شکل
که چون من می خوردند
که چون من می خوابیدند
و چون من ,
نسلی از خود به جا می گذاشتند
اما از روح انسانی ,
خالی خالی بودند

آنان هنوز ,
از نفهمیدن خود
به شرم نیامده بودند
تنها نقابی بر صورت داشتند
و چگونه می شد دید :
خوک ها را
خاک ها را
خیک ها را
و خرها را ...

اما من ,
در کوره ی رنج ها
پتک های درد را ,
تحمل کردم
تا روح انسانی را
بر جسم خود ,
حلول دهم

و چه سخت بود
داوری کنی
انسان را
و موجودات دوپایی را ,
که بر خود نام آدم نهاده بودند !!

اکبر درویش . 24 اردی بهشت ماه سال 1392

غمگین و تنها

در این شهر تبدار یکی همنفس نیست
یکی همنفس در هوای قفس نیست
شکسته دل من ز جور عزیزان
نمانده دگر هیچ امیدی به یاران

غمگین و تنها همیشه منم
افتاده از پا همیشه منم

یارب چه دانی بر من چه بگذشت
بال و پرم را این روزگار بست
دیوانه ام کرد با درد هجران
چون عشق یاری در سینه بنشست

غمگین و تنها همیشه منم
بیدار شب ها همیشه منم

افسوس که دادم از کف عمر و جوانی خویش
من مانده ام چه تنها با این دل پر از ریش
سر بر کجا نهم من هیچ تکیه گاه ندارم
در این شب پر از درد جایی پناه ندارم

غمگین و تنها همیشه منم
افتاده از پا همیشه منم


در این شهر تبدار کسی همنفس نیست
کسیی همنفس در هوای قفس نیست
شکسته دل من ز جور عزیزان
نمانده دگر هیچ امیدی به یاران

غمگین و تنها همیشه منم
بیدار شب ها همیشه منم

اکبر درویش . پاییز سال 1383