وقتی برای گفتن هزاران حرف داری , وقتی تنها با گفتن می توانی آرامش از دست رفته ات را به دست بیاوری تا بتوانی دوباره پنجه در پنجه ی این زندگی بیندازی , شعر بیانگر احساسات من در این گفتن است که من جز شعر گفتن نمی دانم ..که حتی وقتی سکوت می کنم با شعر سکوت می کنم و این سکوت من فریاد ناگفته های من است اکنون شعرها و دیگر نوشته های من که اگر فریاد من بوده اند اما از سکوت من الهام گرفته اند با کسانی که نه تنها درد مشترک داریم بلکه باید راه مشترک داشته باشیم تا دست در دست هم به سوی جهان مهربانان برویم .
۱۳۹۳ آبان ۱۹, دوشنبه
۱۳۹۳ آبان ۱۴, چهارشنبه
سلام به آزادی
یک شب
با شکم سیر
خواب دیدم
آزادی را
اما
در بیداری
به آزادی نرسیدم
شب دیگر
گرسنه خوابیدم
تا خواب آزادی را ببینم
و دیدم
اما باز
در بیداری
آزادی
دور از حریم من بود
مانده ام امشب
سیر بخوابم
یا گرسنه
نمی دانم
مهم نیست
اما می دانم
با عشق
هر چه را که دارم می دهم
فقط می خواهم
وقتی بیدار شدم
با لبخندی زیبا
به آزادی
سلام بگویم .
اکبر درویش . 9 آبان ماه سال 1393
با شکم سیر
خواب دیدم
آزادی را
اما
در بیداری
به آزادی نرسیدم
شب دیگر
گرسنه خوابیدم
تا خواب آزادی را ببینم
و دیدم
اما باز
در بیداری
آزادی
دور از حریم من بود
مانده ام امشب
سیر بخوابم
یا گرسنه
نمی دانم
مهم نیست
اما می دانم
با عشق
هر چه را که دارم می دهم
فقط می خواهم
وقتی بیدار شدم
با لبخندی زیبا
به آزادی
سلام بگویم .
اکبر درویش . 9 آبان ماه سال 1393
شهر بی شاعر
می گفت افلاطون
مدینه ی فاضله
جایی برای شاعران نخواهد داشت
افسوس که نمی دانست
شهر بی شاعر ,
مانند شب بی ماه است
تاریک و قیرگون
بی هیچ روزنه ای به سوی صبح
و دریغا چه می دانست
که تمام جنگ های عالم
یا از فلسفه ی فیلسوفان
نشئت گرفته است
و یا در پی شریعت پیامبران !!
پیامبران ,
از وحدت انسان ها سخن گفتند
از برابری
از برادری
اما در پس هر دین
فرقه ها روئیدند
و دشمنی ها سبز شدند
و چه بسیار
که قربانی جنگ بین ادیان شدند
و فیلسوفان
از جهان برتر امید دادند
از آزادی
از اصالت
اما به دنائت و پستی رسیدیم
و جنگ های پی در پی
با هزاران قربانی بیگناه
و هیچ کس باور نکرد که شاعران
امید دهنده ی طلوعی تازه هستند
در جهانی که
جز آزادی و برابری نیست .
اکبر درویش . 7 آبان ماه سال 1393
مدینه ی فاضله
جایی برای شاعران نخواهد داشت
افسوس که نمی دانست
شهر بی شاعر ,
مانند شب بی ماه است
تاریک و قیرگون
بی هیچ روزنه ای به سوی صبح
و دریغا چه می دانست
که تمام جنگ های عالم
یا از فلسفه ی فیلسوفان
نشئت گرفته است
و یا در پی شریعت پیامبران !!
پیامبران ,
از وحدت انسان ها سخن گفتند
از برابری
از برادری
اما در پس هر دین
فرقه ها روئیدند
و دشمنی ها سبز شدند
و چه بسیار
که قربانی جنگ بین ادیان شدند
و فیلسوفان
از جهان برتر امید دادند
از آزادی
از اصالت
اما به دنائت و پستی رسیدیم
و جنگ های پی در پی
با هزاران قربانی بیگناه
و هیچ کس باور نکرد که شاعران
امید دهنده ی طلوعی تازه هستند
در جهانی که
جز آزادی و برابری نیست .
اکبر درویش . 7 آبان ماه سال 1393
اشتراک در:
پستها (Atom)






