خنده و گریه های من

اول :

می خندم
تا کسی نفهمد
اشک هایم
سرازیر شده است .

دوم :

این روزها ,
دیگر ,
خنده ام
بر دردهای بی درمان من
دوا نیست !

سوم :

خنده های مرا
همه
می بینند
اما
گریه های مرا
هیچ کس
نمی شنود .

چهارم :

کاش
خنده هایم راست بود
کاش
گریه هایم دروغ بود
افسوس
که خنده هایم دروغ است و
گریه هایم راست !

اکبر درویش . مهر ماه سال 1384